BILL SPINHOVEN

I/Eye

Je kijkt ernaar. Het heeft jou altijd al bekeken..

Hoewel we het vaak niet beseffen, worden onze dagelijkse handelingen gemonitord door verborgen camera's, gesloten videocircuits en andere bewakingsapparatuur; of we nu bij de bank zijn, op een vliegveld, in een museum of supermarkt, onze aanwezigheid wordt bijna altijd geregistreerd en gecontroleerd alsof we allemaal potentiële criminelen zijn. De droom van de technologische samenleving waarin we 'toezicht houden' op onze omgeving is tegelijkertijd een nachtmerrie waarin de machines ons observeren en bespioneren. De vraag is eigenlijk wat het alziende video-oog probeert te ontdekken, en in dienst van wie? Wie of wat wordt beschermd? Tot op zekere hoogte weerspiegelen onze bewakingsmachines ook onze blik, en zo proberen we ironisch genoeg te ontsnappen aan ons eigen ontworpen 'boze' oog, dat tegelijkertijd een eigen leven lijkt te leiden en gecontroleerd lijkt te worden door een onbekende factor. Big Brother watches you. Hij bespioneert je meestal in het geheim, maar de interactieve installatie I/Eye loert openlijk naar jou en andere voorbijgangers.

Encounters

Neem plaats in een kamer die misschien niet bestaat.

Dit is het eerste werk in de 'Encounters' serie, waarin de kijkers zichzelf zien in een ruimte samen met andere virtuele bezoekers. Het kernidee is dat men door de ruimte binnen te gaan begint te interacteren met de virtuele bezoekers. De 'Encounters' serie verkent het concept van interactie met de kijker en vormt zo een stadium in een ontwikkeling naar iets als interactieve cinema. Een centraal element is hier een stoel, die uitnodigt om in te gaan zitten. Natuurlijk kan nooit meer dan een - echte of virtuele - persoon in de stoel zitten! De ongrijpbare virtuele bezoekers weten botsingen te vermijden en houden afstand. Op deze manier laten ze ons de spanning ervaren tussen enerzijds het frustrerend onbereikbare ideaal van echt contact, en anderzijds de veilige zekerheid van het vermijden van conflicten.

The Logic of Life

Het leven draait zo: helder in ontwerp, onmogelijk in beweging.

The Logic of Life is een raadselachtige en eigenzinnige machine, waarin de logica van natuurlijke beweging instort en de blik zijn oriëntatie verliest. De machine wordt alleen verlicht door LED-lampen, die, bestuurd door een computer, flikkeren in verschillende frequenties. In dit schaarse en veranderlijke licht zie je een constructie die bestaat uit een combinatie van wielen die lijken op filmrollen, in verschillende maten, en brede riemen die de wielen verbinden en ze op hoge snelheid laten draaien. De constructie beweegt als een ouderwets mechanisme, terwijl op de riemen - stroken papier - beelden te zien zijn van een klein zwevend figuur dat vliegende bewegingen maakt. Er is echter iets mis in The Logic of Life: de richting van de beweging en de snelheid van de beelden en wielen veranderen, ze zijn onvoorspelbaar, onlogisch en inconsistent met de constructie van de machine.

Untitled #5

Alternatieve kathodestraalbuizen die fragmenten van gezichten tonen door bewegende videolijnen, concentratie vereisend om het complete zelfportret samen te stellen.

Op het eerste gezicht presenteert Untitled #5 zich als een minimalistische wandsculptuur: twee lange buisvormige objecten die horizontaal aan de muur hangen, de een net boven de ander. Bij nadere inspectie valt op dat er beweging in de buizen is, in de vorm van groenige lichtpuntjes.

Bij nog nauwkeuriger bekijken blijken de buizen alternatieve kathodestraalbuizen te zijn - elke buis bestaat uit slechts vier lijnen van een bewegend videobeeld. Maar waar kijk je eigenlijk naar? Wat voor soort beelden zijn dit? Het kost concentratie en tijd om te ontdekken dat je naar fragmenten van gezichten kijkt, naast, onder en boven elkaar.

De beelden zijn verdeeld over de twee buizen, die als onderdelen zijn van een groot, denkbeeldig videoscherm. Daarom zie je de portretten niet als geheel, maar alsof je de beelden scant door twee spleten.

Albert's Ark

Een kruising tussen een stenen zonnewijzer en een moderne videoklok die het lichaamsbeeld van de kijker vervormt, een 4D-projectie die ons begrip van ruimte-tijd uitdaagt.

Eindelijk is er een voertuig ontworpen voor de grootste uitvinder van de 20e eeuw, Albert Einstein. Terwijl Gyro Gearloose altijd heeft kunnen genieten van de luxe van een kleine vliegende schotel, met zijn technische snufjes perfect afgestemd op zijn bizarre uitvindersgeest, heeft niemand ooit een voertuig gemaakt dat past bij Einsteins genialiteit. Onlangs heeft echter iemand dat wel gedaan, en het prototype heet Albert's Ark. Albert's Ark is een kruising tussen een grote zonnewijzer van steen en een ultramoderne, opengeklapte 'videoklok'. Omdat de kolos opengeklapt is en zijn ingewikkelde innerlijke mechanisme toont, wekt het de suggestie dat de pseudo-ouderwetse zonnewijzer van binnen net zo geavanceerd is als een atoomklok. De monitor van de 'videoklok' toont echter niet de tijd, maar de impact van tijd op ruimte.

Time Window

De tekst bij dit werk is nog niet vastgelegd.

It's About Time 2

Einstein zei: 'God dobbelt niet met het universum' - maar Hij bouwde er wel een merkwaardige.

De time stretcher, door Bill Spinhoven gedateerd op 1989, visualiseert de impact van tijd op ruimte. De schatplichtigheid aan Einstein, de grote wetenschappelijke theoreticus die onze opvattingen over tijd en ruimte fundamenteel veranderde, werd al erkend in Albert's Ark (1990). Dit werk is een nog explicietere ode aan Einstein. Aan de muur hangt een klein portret van Einstein, vergezeld van een citaat over de relatie tussen wetenschap en kunst. Kunst is ook aanwezig in de vorm van een vioolconcert van Mozart, dat een van Einsteins favorieten was. En de roterende klok registreert niet alleen wetenschappelijke tijd, maar doet ook denken aan de kunstenaar Dali. Wetenschappers en kunstenaars hebben bijgedragen aan de sfeer van dit werk, en de grenzen tussen beide disciplines lijken hier te vervagen.

Your Turn

Opgeslagen als getallen, geboren als licht—in leven gehouden door jouw hand.

De boeken over fysica in een la in dit bureau geven aan dat dit het bureau is van een natuurkundige. Wat zijn de abstracties die deze natuurkundige (misschien A. Einstein?) in zijn geest projecteerde?

Het draaien aan de hendel op het bureau resulteert in het verschijnen van een geprojecteerde gloeilamp. Als men blijft draaien, wordt het licht uit de lamp steeds helderder, totdat uiteindelijk uit het licht een videobeeld tevoorschijn komt. Dit videobeeld is ofwel een Time Stretcher (zoals in "Albert's Ark", 1990) of een beeld van de ruimte rond het bureau waarin de tijd achteruit gaat, afhankelijk van de draairichting van de hendel.

Dit werk hangt af van de nieuwsgierigheid van de kijker: als de kijker niet verkent, zal er niets te zien zijn - op deze manier loopt de nieuwsgierigheid van de kijker parallel met die van de natuurkundige!

Timering

Een interactieve video-installatie van Bill Spinhoven en Michiel van Bakel, met een ring van camera's en een theremin die tijd en perspectief verdraait.

Timering is een interactieve video-installatie van Bill Spinhoven en Michiel van Bakel. Met behulp van een cirkel van camera’s wordt de bezoeker bij binnenkomst vanuit meerdere standpunten waargenomen. De toeschouwer die de ring binnenloopt beïnvloedt via zijn aanwezigheid een theremin; de voorloper van de synthesizer en één van de eerste elektronische muziekinstrumenten. De theremin is gekoppeld aan het beeld dat op het achterliggende projectiescherm verschijnt. De bewegingen die je als bezoeker maakt en het geluid dat je via de theremin produceert hebben effect op de videobeelden. Op deze manier kun je terwijl je in de ruimte rondloopt het perspectief en het tijdsverloop van het geprojecteerde videobeeld manipuleren. De installatie speelt, door zijn vertigo en tijdsvervormingen, met de perceptie. Heden en verleden lijken af en toe te versmelten. Je bent tegelijkertijd regisseur en acteur, dirigent en musicus of, zo je wil, bewaker en geobserveerde inéén.

Shot Across the Mind

Een video-installatie met twee tegenoverliggende projectieschermen die de kijker ertussen plaatsen, de relatie tussen geometrische vormen en de vier elementen verkennend

Shot across the Mind is een video-installatie gemaakt door Bill Spinhoven en Paul Jansen Klomp die bestaat uit twee projectieschermen tegenover elkaar, met de kijker ertussen. Omdat beelden tegelijkertijd op beide schermen worden geprojecteerd, is een van de twee beelden altijd verborgen voor de kijker. Dit beeld 'verlicht' de achterkant van het hoofd van de kijker. Het is anders dan wat er op het scherm voor de kijker wordt geprojecteerd.

De beelden vertellen een verhaal over de vier elementen. Vier geometrische figuren corresponderen met de elementen: water met de cirkel, aarde met het vierkant, lucht met een dubbele ellipsoïde en vuur met de driehoek.

Birds Eye

Een video-installatie die perceptie, aanwezigheid en oude wijsheid verkent door geprojecteerde beelden en interactieve elementen.

Birds Eye is een video-installatie gemaakt door Bill Spinhoven en Paul Klomp. Een zeer donkere kamer, een korte zijde verlicht door de projectie van een gesloten menselijk oog. Een preekstoel staat in het midden van de kamer, daarop ligt een open boek. Bij het naderen van de preekstoel wordt een vogel uit zijn schuilplaats opgeschrikt, vliegend rond in het donker en landend. Bij de preekstoel blijkt het boek de I Tjing te zijn. Het oog opent zich. Nu kijkend naar de projectie van het oog, begint het oog over het scherm te bewegen, sporen achterlatend van reflecties in de pupil van het oog. De sporen vormen langzaam een I Tjing teken. Misschien de moeite waard om op te zoeken.

Timering

Een interactieve video-installatie van Bill Spinhoven en Michiel van Bakel, met een ring van camera's en een theremin die tijd en perspectief verdraait.

Timering is een interactieve video-installatie van Bill Spinhoven en Michiel van Bakel. Met behulp van een cirkel van camera’s wordt de bezoeker bij binnenkomst vanuit meerdere standpunten waargenomen. De toeschouwer die de ring binnenloopt beïnvloedt via zijn aanwezigheid een theremin; de voorloper van de synthesizer en één van de eerste elektronische muziekinstrumenten. De theremin is gekoppeld aan het beeld dat op het achterliggende projectiescherm verschijnt. De bewegingen die je als bezoeker maakt en het geluid dat je via de theremin produceert hebben effect op de videobeelden. Op deze manier kun je terwijl je in de ruimte rondloopt het perspectief en het tijdsverloop van het geprojecteerde videobeeld manipuleren. De installatie speelt, door zijn vertigo en tijdsvervormingen, met de perceptie. Heden en verleden lijken af en toe te versmelten. Je bent tegelijkertijd regisseur en acteur, dirigent en musicus of, zo je wil, bewaker en geobserveerde inéén.

Artistiek Onderzoek

Doorlopend proberen: instrumenten bouwen, proeven doen, kijken wat er gebeurt.

Naast de werken loopt iets door dat zelden wordt getoond: het proberen zelf. Een instrument bouwen om te zien wat het doet. Een idee in de ruimte zetten en kijken of er iets gebeurt. De Time Stretcher lag in 1988 niet in de winkel; die moest er eerst zijn voordat er werk mee gemaakt kon worden. Zo begint het meestal — het gereedschap komt vóór het werk.

De meeste proeven leiden nergens heen. Ze blijven liggen, of ze komen jaren later terug in iets anders. Een enkele groeit uit tot een werk. Oude werken zijn in dat licht geen relieken maar testmateriaal: ze mogen opnieuw open.

Wat de proeven gemeen hebben is de nieuwsgierigheid die eraan voorafgaat. Zonder iemand die iets wil weten gebeurt er niets. De techniek is nooit het doel; ze stelt de vraag en verdwijnt weer naar de achtergrond.